Function Disabled

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Education For Life

Education For Life

Swami Niranjanananda Saraswati

Interview by Bombay Times, Mumbai

You have been with Swami Satyananda from childhood?

Since the age of four.

And he was, or is, your mother and father?

Yes, that has been my relationship with him.

Did you ever, as a child, feel that you had missed something?

Never. I felt privileged because I had every kind of opportunity to develop and grow, opportunities which I don't see many other people having, even in affluent families.

How did he teach you?

He taught me many subjects by taking me into a relaxed, meditative state through the practice of yoga nidra. That also opened up the receptive nature of my personality, so I did not have any difficulty imbibing topics naturally and spontaneously.

Did he teach you languages?

No. I never studied languages but learnt them myself through interactions. I can speak some languages fluently and some not so fluently because of lack of practice, but I know Spanish, French, German, Italian.

And all non-formally. How can we help our children who have to go through a rigid curriculum?

The pressures created by study should be taken off children and they should be taught how to relax. Children have very high intuition and a clean mental blackboard, and they pick up many things which are not academic. According to yogic principles, the real education of a child, the basic programming of life, happens from the time of his or her birth until the age of seven or eight. Academic education begins after that. Zero to eight years is the crucial period when you teach them unconsciously how to live, how to look at and respond to the world. Unfortunately that is the precise period in their lives which we have ignored completely.
Education is not only intellectual, not just going to school and studying. Academic education is job-oriented, providing the skills with which to compete in modern society. But personality is not only competition or intellect. Samskaras are the first part of the life education which children receive. Samskaras are received from the family, from society, from the culture, from the lifestyle which they lead, and that becomes their launching pad. If the foundation of their lives is weak, then, in the course of time, there will be a breakdown of values. Their positive qualities will deteriorate and they will be subject to frustrations, anxieties and stress which will further limit their natural expressions. For this reason the pressure has to be taken off their studies.

You were fortunate.

The education which I received was more a samskara education than a formal academic education. Parents can provide that opportunity.

How can parents instil these samskaras?

Experiments have been carried out with young children in Australia and Germany. From birth until about the age of three, we give them the technique of yoga nidra combined with the chanting of mantras, for example, the Gayatri mantra and other mantras such as Mahamrityunjaya mantra, Shiva mantras, Vaishnava mantras.
In India we have made the mistake of linking mantras with religion, but mantras are actually sound vibrations which awaken the dormant aspects of our mind and brain through sound frequency. When an army is marching and has to cross a bridge, it has to break step. When supersonic flights cross the sound barrier, the sound can shatter all the windows in the city. Every sound has a frequency, a wave which has the power to alter the existing patterns of the mind or emotions. Mantras perform that function. Therefore, whenever you practise a mantra, you feel more tranquil, relaxed, at peace and with more inner strength.
If you ask westerners to repeat the mantra Om Namah Shivaya, they don't have any preconceived notion of who Shiva is or even what the mantra means. They simply concentrate on the frequency of the sound vibration, and they benefit more because they are imbibing the real thing. It has not been filtered through the preconceived notion of, “Ah, it is a Shiva mantra, therefore, I'm adoring Shiva”, or “I need to be fearful of Shiva. If I do something wrong he will punish me”.
With children, mantras have helped to awaken the dormant faculties of the mind and brain.

Should a child recite or chant a mantra every morning ?

Let the child listen to a cassette. We are talking of the period between zero and three years. There should also be positive input. Sankalpas can be recorded and played, such as “I will be creative in my life”. “I will excel in everything that I do.”

Even if they can't understand the words?

They don't need to understand the words because their subconscious will receive that positive samskara, and in the course of life it will bloom. Different experiments have been done with children who have been taught languages and even academic subjects through yoga nidra. We take them through the stages of yoga nidra and at the end of the practice read a chapter from a book. Then again we give them a yoga nidra and that's it. So, if they are taught when the mind is relaxed and not distracted, the mind receives it.
This has been the principle of the methods of 'Super Learning' which are coming now to the Indian market. A Bulgarian scientist, Dr. Lozanov, invented a System of Accelerated Learning and Training (SALT) with which I was involved in the early days in the United States. We used techniques of relaxation, breathing, mantra and music to enhance the learning abilities in children. From that experience I can say that children need to be taught how to relax. Relaxation is a state where the conscious activities become less dominant, the subconscious nature becomes more dominant and there are no unconscious psychological blocks. This system has been well-accepted. It is based on yogic principles of relaxation and breathing techniques.
Even in our ancient Indian tradition, during the upanayan samskara ceremony at the age of eight, children were taught the Gayatri mantra. They were taught pranayama and also surya namaskara, to regulate the hormones in the body and to ensure the proper development and growth of the body, brain and mind.

What are the basic practices children should do?

The basic asanas for children are surya namaskara and sarvangasana. They should be practised for a few minutes, preferably in the morning. Surya namaskara should be done twice, preferably dynamically. Two pranayamas should be practised: nadi shodhana, alternate nostril breathing, and bhramari, the bumble bee breath, plus the concentration practice known as trataka, candle gazing. That is enough until they pass college.

And listening to mantra?

Yes, instead of modern music, even at night, if they listen to the mantras for ten minutes it will help to tranquilize the hyperactivity of the nervous system. If, from the beginning, children have a samskara of relaxing with mantras they won't have any problems.

Can adults follow the same theme? After all, we are just children who grew up.

Adults will have to work a bit harder. But if the next generation of adults follows the system, they won't have to work hard.

What about pregnant women? Does it make a difference to the child growing in the womb?

Oh yes. Today in the West doctors are telling mothers-to-be not to drink, not to smoke, not to become tense, not to fight, not to become negative. Medical practitioners are now giving these suggestions because the mental state of the mother does affect the embryo.

Does listening to mantras affect the child in the womb?

Definitely, although it may not affect the child directly.

But it affects the mother?

More research has to be done, but in the tradition we have the example of Abhimanyan, of Astavakra, and of other people including Lao Tse in China. We can believe that there is some validity in such concepts. The child derives its body from the father; the body is the product of the merger between sperm and ova. But the nature, the way of thinking, interacting and feeling is given to the child by the mother. So, the father is the giver of the body, the mother is the giver of the mind, and society is the giver of influences which determine our direction in life. Mothers have to be aware of the fact that, ultimately, they are responsible for the total development and growth of the child. Therefore, the mother should lead a more balanced and healthier lifestyle than the father.

What about working mothers?

They are free to work, but when they come home they should have a one hour routine in which they can release the tensions and pressures of work, connect with the embryo, with the baby inside, and give positive vibrations and feelings.

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

What is Yoga by Swami Satyananda Saraswati

What is Yoga?

All we can do is to broadly indicate the direction in which yoga can take you, if not its destination. For example, it is possible to indicate on a map the route to a specific town and even describe the layout of the area. Yet at the same time it is impossible for anyone else to experience the journey or to know the town for you. You must do it for yourself. It is the same with yoga. We can indicate the path, the signposts and make adequate attempts to explain the higher aims, but for the personal experiences you must tread the path yourself. And this is the essence of yoga – neither descriptions, nor theories, nor suppositions, but direct personal experience. In this topic we will discuss mainly the meaning of yoga, giving an outline of its origin and development through the ages.


Yoga is usually defined as union: union between the limited self (jiva) and the cosmic self (atman). Without trying to confuse things any further, we would like to point out that there is an anomaly in this definition. For there to be an aim or goal of union there must first be a state of separation. And in fact this separation does not exist. At this very moment you are united with the cosmic consciousness. Even this statement is not true, for you actually are the cosmic consciousness. So the aim of yoga is not really to unite you with anything, for you are already united. It is to make you realize your identity with the greater Self, to make you know and tune in with your existing inner nature. Yoga is so called (i.e. union) because it is seen and defined in terms of everyday normal life, where each person feels separation from, or does not comprehend the possibility of a higher being. In other words, yoga is seen as union from the point of view of personal identity.

At a higher level of awareness there is no separation or any distinction between the so- called individual and consciousness. It is our low level of awareness that clouds the issue and prevents us realizing this identification. There is a beautiful and often quoted Indian story illustrating this point. The general theme is that there is a large elephant being held at different parts of its body by a number of blind men. Each of the blind men in turn attempts to describe the elephant. One holds the tail and says: “The elephant is just like a snake.” The second man holds one of the legs and cries: “No, the elephant is like a large pillar.” “You’re both wrong,” says the third man who was holding one ear, “the elephant is exactly like a big fan.” The fourth man, who was running his hands along one of the tusks, shrugged his shoulders declaring: “This elephant doesn’t resemble in any way the descriptions you have given; it is like a horn.”
“You’re all crazy,” said the fifth man who was pulling the trunk,” the best description of an elephant is that it is like the trunk of a banana tree.” These five men saw the one elephant in different ways. The elephant itself did not change, and had the blind men been blessed with eyesight they would have seen the reason for the differing descriptions; they would have realized that they were talking about different aspects of the one thing. This is the same conception that most of us have regarding our identity. We see separation; we see ourselves as distinct from our surroundings and other people, because we are really like the blind men, not seeing or knowing ourselves and our environment as they really are.

In review, we can say that yoga is not really union. It is in fact realization of the union already existing. This is the culmination of yoga. At the same time yoga as it is usually known and understood is the method or path which one adopts to attain the realization of yoga, of one’s true identity. Thus yoga has a double meaning; it encompasses both the method and the end point. The meaning of yoga can also be denoted by the words unity and oneness; for the practice of yoga aims at rooting out the ego, this being the aspect of our individuality that enhances the sense of separation from our surroundings. Once the ego is transcended, the individual becomes himself and realizes his real, inner nature.

The definition of yoga that we have just given is a purely spiritual one. There are many other definitions which apply to all the levels of existence and awareness. For example, at the physical level most people have a body that is continually in a state of disruption. The functions of the different organs, muscles and nerves no longer harmonize and assist each other. Instead, they often hamper and act in opposition. For instance, the endocrine system becomes irregular; the efficiency of the nervous system decreases with the result that disease manifests in one form or another. Yoga aims at bringing all these different functions into perfect coordination, so that they work for the overall good of the body. So we can say another definition of yoga is physical harmony and health.

Many people suffer mental disturbances in the form of conflicts, neuroses, phobias and so on which make them unhappy and depressed in life. Yoga aims to smooth out and eliminate all mental problems, both large and small, obvious and subtle. Yoga can also be defined as mental balance and mental peace. Yet another definition of yoga is coordination and harmony between mind and body, so that our body responds perfectly to our mental commands, conscious and subconscious. This was very succinctly explained by Swami Sivananda when he said that:

“Yoga is integration and harmony between thoughts, words and deeds, or integration between head, heart and hands.”

From the harmony of the mental and physical aspects of man (including of course the pranic or bioplasmic body and our emotional nature) are derived other positive virtues as by- products. From these arise many other definitions of yoga. The following are a selection taken from the classical yoga text, the Bhagavad Gita:

Yoga is equanimity in success and failure (2:48)
Yoga is skill and efficiency in action (2:50)
Yoga is the supreme secret of life (4:3.)
Yoga is the giver of untold happiness (5:2)
Yoga is serenity (6:3)
Yoga is the destroyer of pain. (6:17)

Although there are other definitions in the Bhagavad Gita these few are the main ones. Maharishi Patanjali, writer of the classical yogic text, the Yoga Sutras, defines yoga as:

” . . . complete control over the different patterns or modifications of consciousness.” In other words, yoga implies control over the conscious, unconscious and super-conscious realms of our being. One becomes the observer of these different higher states attaining complete knowledge of them. Yoga can be defined as a science for developing creativity; as the science for unfolding the deeper aspects of the personality; as the science of being; as the science of consciousness. Actually, the definition of yoga will be perhaps a little different for each practitioner, for the individual will relate to yogic experiences and hence explain them in different ways. One thing is certain, whatever definition of yoga is chosen, the implications on one’s life are vast, for yoga concerns itself with the very core of our lives: body, mind and consciousness. With this in mind, we leave the reader to work out his own definition of yoga through personal experience.

The origin and development of yoga The origin of yoga lies hidden in the mists of pre- history. It was slowly evolved and developed by the ancient sages, not only in India but all over the world. However, it has been modified to suit regional languages, social ideas and so on. The essence of yoga was wrapped up in or explained in different symbols, analogies and languages. Some traditions believe that yoga was a divine gift revealed to the ancient sages so that mankind could have the opportunity to realize its divine nature.

Generally the techniques of yoga were passed on from teacher or guru to their disciples by word of mouth. In this way there was a clear understanding of the meaning of the techniques and aims of yoga, for the guru, through his personal experience, could guide the students along the right path and away from any confusion and misunderstanding. In fact, it was only when the various systems of yoga were written down that people began to see contradictions in the teachings. However, these discrepancies are only superficial and arise through misinterpretation. The writers of the classical texts cannot be blamed, for they recorded their ideas on yoga as clearly as possible in order to avoid misinterpretation. they expounded their ideas with the minimum amount of words so that people would not lose themselves in trying to understand or intellectualize about word meanings, or in other cases they clothed their writings in symbolism and analogies. This was done so that only a person prepared and ready for a teaching would be able to understand the symbolism, if necessary with the help of a guru. However, even though these precautions were taken, many misunderstandings arose, mainly among overly verbose and intellectual scholars who did not have the personal experience to support their commentaries. Unfortunately people have listened to the commentators without resorting to the original texts and the advice of people more in touch with the spirit of yoga. The result has been confusion, and as a consequence many well-intentioned people have performed the most bizarre acts in the name of yoga. Some often quoted examples are walking on fire, sitting in the midday sun and torturing the body in a variety of ways, such as standing on one leg in one place for months on end. The list is endless and could almost be laughable except for the fact that many of these misguided people were so intent and confident in their minds that these are the methods to higher awareness.

The yoga that we now know, that which developed in India, was utilized, at least in its rudimentary form, more than five thousand years ago. In archaeological excavations made in the Indus valley at Harappa and Mohanjodaro in what is now Pakistan, various statues have been unearthed depicting people practising yoga. They show Lord Shiva (the mythological originator of yoga) and his wife Parvati sitting in various asanas and practising meditation. These ruins were once the dwelling places of people who lived in the so-called prevedic age. These discoveries are a definite indicator that yoga was practised in India even before the Aryan civilization invaded and started to flourish in the Indus subcontinent. The first books to mention yoga were the ancient Vedas. Though scholars are not positive, it is generally felt that these books were written at least four thousand, five hundred years ago. They don’t give any specific yogic practices, however, but generally allude to yoga in symbolic form – in fact the verses of the Vedas were uttered by rishis or yogis in states of spiritual bliss and knowledge (samadhi).

It is for this reason that the Vedas are regarded as revealed scriptures – the rishis did not compose the verses but acted in a sense as transmitters through which these revelations were expounded.
The Vedas are regarded as the first yogic texts, for they illustrate, even in an indirect manner, the essence of yoga.
The word yoga is mentioned in various places in the Vedas, particularly the Rig Veda, but it is generally a vague reference to the meaning of yoga in relation to something else, such as harnessing horses together for example. Of course the terms are symbolic, but one would learn little of yoga as it is understood today by reading the Vedas. Many aspects of yoga are mentioned, such as dharana (concentration), dhyana (meditation) and so on, though in little detail. The Self or consciousness was fully understood as being something beyond the body and mind and yet to be realized within. This is not, however, surprising in view of the fact that the inspiration behind the Vedas is from highly evolved yogis. This higher knowledge transcends all national and language barriers. It is something that has been realized by persons in every part of the world and at every period of history. The seers of the Vedas clearly recognized that there existed a dynamic life principle which they called vayu (prana). They also clearly saw that this prana was closely related to breathing. The Vedas also briefly mention the existence of pranic centres (chakras) within but not of the physical body. The science of sound was clearly recognized for they mention various mantras (psychic sounds) that can be used for the attainment of both material or worldly goals as well as spiritual aims. In this sense they were probably more advanced than the people of today in the science of mantras, for it is only recently that people have begun to understand the power of sound.

In conclusion we can say that the concept of yoga was known in vedic times in one form or another, as it had been for many thousands of years before. This is not surprising, for there have always been people who have aspired and attempted to tune in with higher consciousness and to transcend their limited individuality. However, in all probability the system of yoga was not properly formulated before and during the time of the recording of the Vedas. The experiences of yoga were known but the science of yoga had yet to be systematized.

It is with the advent of the Brahmanas and Upanishads that we begin to see yoga take shape and assume the form that it has today. The Brahmanas are texts which deal mainly with sacrificial and ritualistic practices, though there is a wealth of knowledge and historical information contained within its pages. They mention japa (meditative techniques involving chanting of mantras) and mouna (another technique for inducing meditation, which can be translated as ‘inner silence’) as being two important aspects of yoga2. In these texts the universal mantra Turn is mentioned in written form for the first time, together with its significance. The foundations for the later development of the science of swara yoga (study of the breath and flow of psychic currents and relationship with life) were also laid down, which later led to the classical swara text called Shiva Swarodaya. The development of psychic powers through yoga are also mentioned in the Brahmanas, such as the ability to read other people’s thoughts. It is the Upanishads, however, which put yoga on a firmer foundation. It is in these varied texts that we start to see yoga assume a more definite shape. The Sanskrit word Upanishad is made up from the words shad, ‘to sit’, upa, ‘near’ and ni, ‘learn’. The whole word can be interpreted to mean sit down near and receive teachings from a master. The word upanishad can also be interpreted as secret teaching.

There are believed to have been about two hundred different Upanishads, the oldest of which was written somewhere around 600 B.C. and the most recent as late as the fifteenth century A.D. Traditionally, one hundred and eight of these Upanishads are regarded as authentic, and of these only about twelve or thirteen are regarded as being authoritative. The major Upanishads are the Isha, Kena, Katha, Prashna, Mundaka, Mandukya, Taittiriya, Aitareya, Chhandogya, Swetasvatara and Brihadaranyaka. They vary enormously in their contents – the Mandukya is the smallest with a mere twelve verses while the Brihadaranyaka and Chhandogya each contain a few thousand words. The Upanishads are also known as the Vedanta – the culmination of the Vedas, for they are said to contain the essence of the Vedas.

The essential message of the Upanishads is that the Self can only be known through union (yoga) and certainly not by mere speculation and learning. Furthermore, it is emphasized again and again that the Self is not to be realized outside; it is not something separate, but at the very core of our being. The Upanishads use words as a means and not as an end.

When asked to define the Self, or consciousness, one of the sages gave the wonderful but very unintellectual or alogical reply: ‘neti-neti’, which means ‘not this, not this’. The Upanishads don’t paint a completely rosy picture of the yogic path – effort is required. For as the Katha Upanishad says, the path is as narrow as the razor’s edge. There is a similar saying from another great yogi and spiritual teacher, Christ, who said: “Narrow is the way which leadeth unto life (selfrealization).” Many of the Upanishads try to describe the highest spiritual experiences and the illumination or knowledge that they received. To this end they use analogies, stories and sometimes beautiful poetry. Other Upanishads are more practical and describe mental attitudes that must be cultivated and adopted in order to both begin and make progress on the yogic path. Others make brief statements regarding methods that can be practised in order to induce meditation. Many other topics are also discussed.

The Upanishads are numerous and the subjects that they cover too diversified for there to be any full treatment of their contents here. However, we can give a brief summary of the scope of their teachings. Many of the Upanishads devote much space to describing prana and its implications. The earlier Upanishads – the Brihadaranyaka, Chhandogya, Taittinya, etc., were fully aware of the fact that prana is the substratum behind all life forms. They describe the psychic pathways which exist witbin, but not of the physical body, through which prana flows, including the all important nadis, ida, pingala and sushumna. In the later Upanishads such as the Prashna and the Katha this theme was further developed. The different forms of prana within the body were mapped out according to the functions performed and it is stated that there are seventy two thousand nadis or pranic channels within the body. The concept of the kundalini (psychic and spiritual power) in the form of a serpent within the body is also indicated.

The early Upanishads, such as the Kena and Isha, began to indirectly develop and formulate the precepts of karma yoga, though it is left to the later Bhagavad Gita to fully expound the essence of karma yoga. It is these Upanishads that first indicate the possibility of treading the yogic path and reaching the culmination while performing one’s everyday duties. Until this time there was a tendency to see the yogic and spiritual paths as being completely separate and divorced from worldly pursuits. Various Upanishads, such as the Prashna and Katha, deal quite extensively with the mantra Aum. In fact the Mandukya devotes its entire commentary to this topic and nothing else. These texts again and again emphasize that meditation can be most easily induced by concentration on Aum. The Mundaka Upanishad considers Aum as a bow, the individual self as an arrow and Brahman or the Self as the target. If the arrow is aimed with full concentration, then there is no doubt that it will pierce and merge with the target. So it is with Aum that one can attain the highest states of meditation.

The early Upanishads lay down some of the basic rules of raja yoga which were later fully systematized and expounded by Patanjali. In fact, various useful suggestions are mentioned such as the following two examples: “With the body, head and neck held upright, direct your awareness to the heart region; and then Aum will be your boat to cross the river of fear.”

(Swetasvarara Upanishad)

In fact this is the first time that a sitting pose suitable for meditational practice was specified in a scriptural text. “The supreme path begins when the five senses and the mind are stilled and when the intellect is silent. This tranquillity of the senses is yoga.”

(Katha Upanishad)

This clearly defines the meaning of the fifth state of raja yoga, pratyahara, where a person’s awareness is withdrawn from the external world and the sense organs. In fact, this all important stage is preliminary to the attainment of meditation through raja yoga techniques and is elucidated again and again in the Upanishads. We have only mentioned some of the earliest Upanishads, and the ones that are regarded as being the most important. There is a goldmine of information on other aspects of yoga in the texts we have mentioned, as well as the large number of so-called minor Upanishads. For example, the Yoga Chudamani covers a wide range of practical aspects of yoga ranging from asanas and pranayama to psychic centres and self-realization. It also deals with some yogic practices that are part of kriya yoga, though not in much detail. The other Upanishads are also a source of many practical and theoretical principles of yoga. However, the only thing that the Upanishads lack is a systematic treatment and summary of the paths of yoga; they are a conglomeration of profound ideas mixed with various other kinds of information. In fact, we can say that the Upanishads are intended more to inspire than to instruct. During the era of the writing of the Upanishads, right up until quite recently, instructions on practical yoga were always imparted personally by a gum. The writers knew this and so detailed techniques were not recorded. This was left to the discretion of the guru and to later yogic texts.

Though they don’t explain yogic practices in any depth, the joy of higher awareness shines through the Upanishads as clearly as the midday sun. They tackle sublime questions of existence with the utmost simplicity and directness. The answers they give are revelations in themselves. The Upanishads are such that they can be read by any person in the world with at least some kind of comprehension and empathy, without becoming lost in a haze of over-intellectualization as is so easy with many other scriptures. They are meant to simplify not to complicate.

The Mahabharata and the Ramayana are the two vast epics which were written about three thousand five hundred years ago, a little before the time of Buddha. The Mahabharata can be roughly translated using a little imagination as ‘The Great Book of Indian Culture’ and the Ramayana as ‘The Path of Rama’. The Mahabharata contains well over one hundred thousand verses and the Ramayayia, though smaller, is still sufficiently bulky to call it more an encyclopaedia than a book. We only intend to give a cursory glance at their contents, for while they propound yoga, they are mainly wrapped in symbolism and stories. Though these two books are works of art in themselves, they don’t in the main give a systematic treatment of yoga, apart from the Bhagavad Gita, which we will discuss shortly. The Ramayana is a particularly popular scripture even today in India. It portrays the life of Rama in poetry of unsurpassed beauty, which is often sung to the accompaniment of music. Though it contains little or no direct instructions on yoga, it conveys in symbolic form the essence of yogic life and the path that must be undertaken in order to attain selfrealization.

Superficially it deals with the life of Rama, his wife Sita, various other people and the tribulations that they face during life. But in fact, hidden under this thin disguise is a description of the trials and challenges that a yogi must face, both internally and externally, on the path to transcendental awareness. Another spiritual text called the Yoga

Vashishtha is regarded as a direct offshoot and continuation of the Ramayana. This too is a compendium of spiritual inspiration and notable for the depth of its scientific and spiritual ideas. Many scientific ideas only recently promulgated are clearly written in this treatise. The text attempts to explain all aspects of creation and link them ultimately to consciousness. All aspects of life are discussed, from health and disease to happiness and misery. It discusses various methods to attain spiritual realization and emphasizes time and time again the importance of direct perception and experience as opposed to second-hand knowledge. It speaks of various yogic paths, in particular the path of meditation and jnana. Pranayama is also recommended as a method of controlling the mind and inducing meditation. It is not, however, a book to be read by beginners of yoga, for although it is a goldmine of knowledge and beautiful poetry, it does not map out in any detail the path to be taken. It is essentially devoid of practical aspects of yoga and is really intended for people who already have a knowledge of yogic techniques and have had higher experiences.

The Mahabharata contains many passages which directly relate to yoga interposed in its main theme – the military struggles during a certain period of Indian history. However, the essence of its teachings is contained in the world famous section called the Bhagavad Gita.

It is a poem of seven hundred verses in which Arjuna, a great warrior, is instructed in the practice of yoga by Krishna, incarnation of God, who assumes the role of charioteer during the main battle of the epic. Though its text can be easily seen as contradictory by overintellectual analysis or an over-literal interpretation, it has been and still is a source of inspiration and guidance to those following the path of yoga. As one makes progress along the yogic path, so one sees more and more layers of wisdom emerge from its pages; it continually unfolds higher and higher levels of meaning. The apparent contradictions and anomalies slowly fade and one begins to realize what a wonderful text it really is. The Bhagavad Gita is a yogic scripture par excellence, and is applicable to people throughout the world and in every walk of life. It maps out in concise, but specific manner, the yogic paths of karma yoga (the path of action), jnana yoga (the path of intuition), bhakti yoga (the path of devotion) and dhyana yoga (the path of meditation). In fact, with regard to karma yoga it can be considered the supreme treatise. It is in the Bhagavad Gita where we really see that yoga is for everyone and not for the recluse. Before the writing of this text there was a tendency to regard yoga as unworldly and unconnected with daily life. It is the Bhagavad Gita that urges everyone to start practising yoga here and now, and not to consider it something to be practised on retirement from one’s responsibilities or some time in the future when the opportunity presents itself. It is to be practised now as an integral part of one’s life. Another important aspect of the Bhagavad Gita is that it blends all die different aspects of yoga into a comprehensive whole. With the practice of yoga there should not be confinement to one path. In fact this is impossible. Integration of all the different paths is necessary.

Though a person might follow one path in particular, the other paths should also be practised where possible. The Gita makes this point very clear. Before the time of writing the Gita, there was a tendency to see separation between the different paths and even to consider some of the paths as mutually exclusive. It is the Gita that formulates the basic structure of the science of yoga as it is known today.

So far we have mainly concerned ourselves with the development of literature on yoga. This must be the case, for we only know with certainty the direction of yogic development by reference to the ancient texts. At the same time, however, yoga was simultaneously being refined and developed by its practitioners and gums, who then passed on their teachings by word of mouth. In fact, it is certainly these people who evolved and improvised yoga practices by their personal experience in an endeavour to achieve the best results. All the texts can do is to reflect current and prevalent ideas.

Since the teachings of yoga were generally passed on orally, its development was haphazard. Different teachers taught different methods so that before it was systematized, yoga was a collection of varied and unrelated techniques, riddled with all types of personal beliefs and superstitions. It is here that the writers of the ancient texts served their greatest purpose by bringing all these different ideas together and integrating them. One of the most successful of these writers was Rishi Patanjali who wrote the text called the Yoga Sutras some time before the birth of Christ. This is still regarded as the classical and authoritative book on raja yoga. In a mere one hundred and ninety six verses, Patanjali has considered the essential philosophy, background, techniques and attainments of raja yoga.

In a sense, it can be said that he is the compiler more than the writer, for he took all the important existing practices which were used for many centuries up until his time and united them into one comprehensive and harmonious system. He certainly did not invent the path of raja yoga for its constituents were known in essence since the beginning of the vedic period thousands of years before. The whole subject of raja yoga is treated in a most scientific manner starting from moral precepts, leading on to the physical and mental aspects and finally self-realization. Some of Patanjali’s terse comments on the mind are far ahead even of modern day psychological ideas. In fact the modern trend in psychology is towards adaptation and implementation of the ancient ideas of yoga, particularly those propounded by Patanjali.

The essential foundations of yoga as we now know it were laid down by the time Patanjali had finished writing his Yoga Sutras. Many more texts and developments were to follow, but the stmcture of yoga was outlined; all that was required was the filling in of the empty spaces. This was done mainly by large numbers of commentators who interpreted and reinterpreted the traditional texts. Often this caused more confusion than clarity, because many differing commentaries arose resulting in controversy and speculation. Nevertheless a few of these scholars did throw some light on the traditional yogic texts. An example is Shankaracharya, who personally interpreted twelve different Upanishads, and the Bhagavad

Gita, as well as writing many original books on yoga such as Viveka Chudamani (Crest Jewel of Wisdom), Aparokshanubhuti (Direct Experience of Reality) and the Atmabodha (Knowledge of the Self). These treatises are masterpieces in themselves. Shankaracharya was a man who had extensively practised yoga for himself and knew through personal experience the significance of yoga. He was not content, as were so many others, to merely analyze intellectually the science of yoga without personal experience. There are many other contributors to the development of yoga who we have yet to mention. Bhakti yoga, though practised throughout the eras of yoga, was given a particularly strong boost in the middle ages by such bhakti yogis as Kabir, Tulsidas, Chaitanya Mahaprabhu, Nam Dev and many more.

They all wrote wonderful poetry which even now inflames the heart with its devotional feeling. People such as Kabir not only expressed their intense love in their poetry, but also interspersed it with clear practical advice on the path of bhakti yoga and other paths. Large numbers of hatha yoga texts were written throughout the ages. The most wellknown of these are the Hatha Yoga Pradipika, the Shiva Samhita, the Gherand Samhita and many more. These texts give details on asanas, pranayama and other hatha yoga practices, together with techniques for performing mudras, bandhas, etc. However, all the books emphasize that the hatha yoga practices are not specifically aimed at making the body healthy. They are a means to higher ideals, which first demand a healthy body. There are many sages and yogis who have contributed to the growth of yoga, such as the ancient yogis Gorakhnath, Matsyendranath, Janaka, Yajnavalkya, Ashtavakra, Vyasa and so many others, as well as the yogis of recent times such as Ramakrishna, Vivekananda, Ramana Maharshi, Swami Sivananda and our guru Swami Satyananda. The list is endless. The number of books on yoga runs into the thousands. For example, the Ashtavakra Gita is a sublime text containing the utterances of yogis in advanced states of meditation; the Anu Gita of the Mahabharata, which is said to be a further explanation of the Bhagavad Gita by Krishna to Arjuna, his disciple; the Brahma Sutras, which attempt to consolidate in a condensed form the essence of the Upanishads; the Vyasabnasya which gives a masterly commentary on Patanjali’s Yoga Sutras; Narada’s Bhakti Sutras, which gives rules for practising bhakti yoga, and so on. And this list grows with every year that passes. We have only given a brief glimpse of the origin and development of yoga. There is much more to be said, but there is no space, for many volumes would be required and besides, those who are sincerely interested in the history and literature of yoga can take the steps to find out for themselves. For those who want to tread the yogic path, such a deep knowledge is not necessary. The books that we have mentioned contain the essence of yoga and can easily be obtained by anyone who wants to investigate the original yogic texts.

However, for personal growth through yoga it is not necessary to read any of these books, for yoga is one hundred percent practice. These techniques are widely available in modern books on yoga, in ashrams and yoga schools and can be learnt from a compretent guru, which is the best way.

                                   Bihar School of Yoga / Satyananda Yoga
         Swami Sivananda                 Swami Satyananda             Swami Niranjanananda         Swami Satsangi

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Φρίντριχ Νίτσε - Ποιόν τύπο ανθρώπου πρέπει να αναθρέψουμε.

Τί είναι κακό; Ό,τι γεννιέται από την αδυναμία.
Τί είναι ευτυχία; Το αίσθημα ότι η δύναμη μεγαλώνει -ότι μια αντίσταση εξουδετερώνεται.
Όχι ικανοποίηση μ' ό,τι έχουμε, αλλά περισσότερη δύναμη· όχι ειρήνη εν γένει, αλλά πόλεμο· όχι αρετή, αλλά επιδεξιότητα (αρετή σύμφωνα με το στιλ της Αναγέννησης -virtu-, αρετή ελεύθερη από κάθε υποκρισία σε θέματα ηθικής).
Οι αδύναμοι και οι αποτυχημένοι πρέπει να λείψουν: Είναι η πρώτη αρχή της δικής μας αγάπης για τον άνθρωπο. Και θα τους βοηθήσουμε σ' αυτό.
Τί είναι πιο θλιβερό από οποιοδήποτε ελάττωμα; Η ενεργός συμπόνοια όλων των αποτυχημένων και των αδύναμων: Ο Χριστιανισμός.
Το πρόβλημα που θέτω εδώ δεν είναι τί θα διαδεχθεί την ανθρωπότητα στην ακολουθία των όντων (ο άνθρωπος είναι ένας σκοπός), αλλά ποιόν τύπο ανθρώπου πρέπει να αναθρέψουμε, πρέπει να θελήσουμε, επειδή θα 'χει μεγαλύτερη αξία, θα 'ναι πιο άξιος να ζει, θα 'χει πιο σίγουρο μέλλον. Ακόμη και στο παρελθόν αυτός ο τύπος εμφανίστηκε συχνά, αλλά ως τυχαίο συμβάν, ως εξαίρεση, ποτέ ως ηθελημένος τύπος. Στην πραγματικότητα ήταν ο πιο επίφοβος τύπος -σχεδόν το επίφοβο- και, εξαιτίας του φόβου, αναζητήθηκε, ανατράφηκε και πραγματοποιήθηκε ο αντίθετος τύπος: το κατοικίδιο ζώο, το ζώο του κοπαδιού, το άρρωστο ανθρώπινο ζώο: Ο Χριστιανός, ο Ιουδαίος, ο Μουσουλμάνος...
Δεν πρέπει να εξωραΐζουμε και να καλλωπίζουμε τον Χριστιανισμό. Εξαπέλυσε πόλεμο μέχρι θανάτου εναντίον του ανώτερου τύπου ανθρώπου· καταδίκασε όλα τα θεμελιώδη ένστικτα του τύπου αυτού· και, διυλίζοντας αυτά τα ένστικτα, έβγαλε τα κακό, το χειρότερο κακό: Τον δυνατό άνθρωπο, ως τυπικό παράδειγμα προς απόρριψη, τον «διεφθαρμένο άνθρωπο». Ο Χριστιανισμός πήρε το μέρος όλων των αδύναμων, των παρακατιανών, των αποτυχημένων· έκανε ιδανικό τον λόγο των πνευματικά ισχυρότερων, διδάσκοντας ότι οι ανώτερες αξίες του πνεύματος είναι κάτι αμαρτωλό, κάτι παραπλανητικό -πειρασμοί. Το πιο θλιβερό παράδειγμα: Η διαφθορά του Πασκάλ, που πίστευε ότι ο λόγος του είχε διαφθαρεί από το προπατορικό αμάρτημα, ενώ είχε διαφθαρεί μόνο από τον Χριστιανισμό του!...
Ο Χριστιανισμός ονομάζεται θρησκεία της ευσπλαχνίας. Η ευσπλαχνία έρχεται σε αντίθεση προς τα τονωτικά συναισθήματα που αυξάνουν τη ζωτικότητα μας· προκαλεί κατάπτωση. Χάνουμε δύναμη όταν νιώθουμε ευσπλαχνία. Με την ευσπλαχνία αυξάνεται και πολλαπλασιάζεται η απώλεια δύναμης που δημιουργείται στη ζωή απ' τον πόνο. Η ευσπλαχνία κάνει μεταδοτικό τον πόνο. Κάτω απ' ορισμένες περιστάσεις μπορεί να προκαλέσει μια ολοκληρωτική απώλεια της ενεργητικότητας και της ζωτικότητας, απώλεια παράλογη, αν τη συγκρίνει κανείς με το μέγεθος της αιτίας (η περίπτωση του θανάτου του Ναζωραίου). Αυτή είναι η πρώτη σκέψη, αλλά υπάρχει ακόμη και μια άλλη: Ας υποθέσουμε ότι μετράμε την ευσπλαχνία σύμφωνα με την αξία των αντιδράσεων που προκαλεί συνήθως· τότε εμφανίζεται ακόμη πιο καθαρά ο επικίνδυνος για τη ζωή χαρακτήρας της. Η ευσπλαχνία ανατρέπει το νόμο της εξέλιξης, που είναι ο νόμος της επιλογής. Διατηρεί ό,τι είναι ώριμο για καταστροφή, υπερασπίζεται τους απόκληρους και τους καταδικασμένους της ζωής· και, με το πλήθος των αποτυχημένων προσώπων και πραγμάτων που κρατά ζωντανά, δίνει στην ίδια τη ζωή μια κατηφή και αμφίβολη όψη. Ορισμένοι τόλμησαν να αποκαλέσουν την ευσπλαχνία, αρετή (από κάθε ευγενή ηθική θεωρείται αδυναμία)· σαν να μην ήταν αρκετό αυτό, την έκαναν την κατ' εξοχήν αρετή, βάση και πηγή όλων των αρετών. Δεν πρέπει όμως ποτέ να ξεχνάμε ότι αυτό έγινε από την σκοπιά μιας φιλοσοφίας, που ήταν μηδενιστική, που είχε ζωγραφισμένη στο θυρεό της την άρνηση της ζωής...
Όπως ξέρουμε, ο Αριστοτέλης έβλεπε στην ευσπλαχνία μια αρρωστημένη κι επικίνδυνη κατάσταση, την οποία καλά θα κάναμε να αντιμετωπίζουμε κάθε τόσο μ' ένα καθαρτικό: Η τραγωδία ήταν γι' αυτόν ένα τέτοιο καθαρτικό. Για να προστατέψουμε το ένστικτο της ζωής, θα πρέπει πράγματι να βρούμε ένα μέσο που θα τρυπήσει και θα κάνει κομμάτια αυτήν την αρρωστημένη και επικίνδυνη συσσώρευση ευσπλαχνίας... Μέσα στην ανθυγιεινή σύγχρονη κατάσταση, τίποτε δεν είναι πιο ανθυγιεινό απ' την ευσπλαχνία. Να γίνουμε γιατροί σ' αυτή την περίπτωση, να γίνουμε ανελέητοι, να βάλουμε το νυστέρι -αυτό είναι το καθήκον μας...
Είναι απαραίτητο να πούμε ποιόν θεωρούμε αντίπαλο μας: Τους θεολόγους και όλους όσους έχουν αίμα θεολόγου στις φλέβες τους -όλη τη φιλοσοφία μας... Όσο ο ιερέας θεωρείται ένα ανώτερο είδος ανθρώπου -αυτός ο επαγγελματίας αρνητής, συκοφάντης και δηλητηριαστής της ζωής- δεν υπάρχει απάντηση στο ερώτημα: Τί είναι αλήθεια; Η αλήθεια στηρίζεται ήδη στο κεφάλι της, δηλαδή, αντιστρέφεται, όταν ο συνειδητός υπερασπιστής του μηδενός και της άρνησης γίνεται δεκτός ως αντιπρόσωπος της «αλήθειας»... Όταν έχει κανείς «ιερά» καθήκοντα, όπως παραδείγματος χάριν να κάνει καλύτερους τους ανθρώπους, να τους σώσει ή να τους λυτρώσει· με μια τέτοια αποστολή ένας άνθρωπος τοποθετείται έξω απ' όλες τις αξιολογήσεις που απλώς συμφωνούν με τη λογική: Αυτός ο ίδιος καθαγιάζεται απ' αυτήν την αποστολή, αυτός ο ίδιος είναι ένας τύπος ανώτερης βαθμίδας!.... Τί είναι η επιστήμη για τον ιερέα; Αυτός βρίσκεται πάνω απ' αυτήν! Κι ο ιερέας είναι εκείνος που βασιλεύει μέχρι σήμερα! Καθορίζει την έννοια του «αληθινού» και του «ψεύτικου»!...
Σ' αυτό το ένστικτο των θεολόγων κηρύσσω πόλεμο: Βρήκα τα ίχνη του παντού. Όποιος έχει αίμα θεολόγου στις φλέβες του κοιτά τα πράγματα από μια εσφαλμένη και ανέντιμη προοπτική. Το πάθος που ξεπηδά από δω μέσα ονομάζεται «πίστη»: Να κλείσουμε μια για πάντα τα μάτια μας μπροστά στον εαυτό μας, για να μη υποφέρουμε από τη θέα της αθεράπευτης ψευτιάς. Αυτή η σφαλερή θέαση των πραγμάτων έχει μετατραπεί σε ηθική, σε αρετή, σε αγιότητα· η καλή συνείδηση ενώνεται με την εσφαλμένη οπτική και σε καμμιά άλλη οπτική δεν παραχωρείται κάποια αξία, από τη στιγμή που η πρώτη έχει γίνει ιερή και απαραβίαστη με τα ονόματα «Θεός», «λύτρωση», «αιωνιότητα». Ανακάλυψα το ένστικτο των θεολόγων παντού: είναι η πιο διαδεδομένη, πραγματικά υποχθόνια, μορφή ψευτιάς που υπάρχει στη γη. Ο,τιδήποτε θεωρεί αληθινό ένας θεολόγος είναι αναγκαστικά ψεύτικο· αυτό είναι σχεδόν ένα κριτήριο της αλήθειας. Το πιο θεμελιώδες ένστικτο του, το ένστικτο της διαφύλαξης του εαυτού του, του απαγορεύει να τιμήσει κάποτε την πραγματικότητα ή να της δώσει το λόγο. Παντού όπου φτάνει η επίδραση του θεολόγου, οι αξιολογικές κρίσεις στηρίζονται στα κεφάλια τους, και οι έννοιες του «αληθινού» και του «ψεύτικου» αλλάζουν αναγκαστικά ρόλους: Ό,τι είναι επιζήμιο για τη ζωή ονομάζεται «αληθινό»· ό,τι την ανεβάζει, την εξυψώνει, την επιβεβαιώνει, τη δικαιολογεί και την κάνει να θριαμβεύει, ονομάζεται «ψεύτικο»... Όταν οι θεολόγοι απλώνουν τα χέρια προς τη δύναμη μέσω της «συνείδησης» των ηγεμόνων (ή των λαών), δεν πρέπει ποτέ να αμφιβάλλουμε γι' αυτό που συμβαίνει πραγματικά κατά βάθος: Η θέληση του τέλους, η μηδενιστική θέληση θέλει δύναμη...
Μια αρετή πρέπει να είναι δική μας επινόηση, πρωταρχική μας άμυνα και ανάγκη· με οποιαδήποτε άλλη έννοια, δεν είναι παρά ένας κίνδυνος. Ό,τι δεν είναι απαραίτητος όρος για τη ζωή μας, τη βλάπτει· μια αρετή που εμπνέεται αποκλειστικά από ένα αίσθημα σεβασμού για την έννοια της «αρετής», είναι επιβλαβής...
Στον Χριστιανισμό ούτε η ηθική ούτε η θρησκεία έχουν κάποια σημεία επαφής με την πραγματικότητα. Τίποτε άλλο εκτός από φανταστικά αίτια («Θεός», «ψυχή», «εγώ», «πνεύμα», «ελεύθερη βούληση» -ή και «ανελεύθερη βούληση»), τίποτε άλλο εκτός από φανταστικά αποτελέσματα («αμαρτία», «λύτρωση», «χάρη», «τιμωρία», «άφεση των αμαρτιών»). Σχέσεις μεταξύ φανταστικών όντων («Θεός», «πνεύματα», «ψυχές»)· μια φανταστική φυσική επιστήμη (ανθρωποκεντρική· απόλυτη έλλειψη της έννοιας των φυσικών αιτίων)· μια φανταστική ψυχολογία (τίποτε άλλο εκτός από αυτο-παρεξηγήσεις, ερμηνείες ευχάριστων ή δυσάρεστων γενικών αισθημάτων, με τη βοήθεια της συνθηματικής γλώσσας της θρησκευτικό-ηθικής ιδιοσυγκρασίας: «Μεταμέλεια», «τύψεις συνειδήσεως», «πειρασμός από τον Διάβολο», «παρουσία του Θεού»)· μια φανταστική τελεολογία («βασιλεία του Θεού», «έσχατη κρίση», «αιώνια ζωή»). Τούτος ο καθαρά φανταστικός κόσμος είναι πολύ κατώτερος από τον κόσμο των ονείρων στο μέτρο που ο τελευταίος αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, ενώ ο πρώτος την παραποιεί, την υποτιμά και την αρνείται. Από τη στιγμή που επινοήθηκε η έννοια «φύση» ως αντίθετο του «Θεού», το «φυσικό» έγινε συνώνυμο του «αξιοκατάκριτου» -ολόκληρος ο φανταστικός αυτός κόσμος ριζώνει στο μίσος για το φυσικό (για την πραγματικότητα!)· είναι η έκφραση της βαθιάς δυσαρέσκειας που προκαλείται από την πραγματικότητα.... Αλλά αυτό εξηγεί τα πάντα. Ποιος έχει λόγους να ξεφύγει από την πραγματικότητα μ' ένα ψέμα; Εκείνος που υποφέρει απ' αυτήν. Αλλά το να υποφέρεις από την πραγματικότητα σημαίνει ότι είσαι μια αποτυχημένη πραγματικότητα... Η υπεροχή των αισθημάτων δυσαρέσκειας έναντι των αισθημάτων ευχαρίστησης είναι η αιτία αυτής της πλασματικής ηθικής και θρησκείας. Αλλά τούτη η υπεροχή δίνει τη συνταγή της παρακμής...
Ο καλός Θεός και ο Διάβολος: Δύο εξαμβλώματα της παρακμής. Πώς είναι δυνατόν να ενδίδει κανείς σήμερα στην απλοϊκότητα των χριστιανών θεολόγων μέχρι σημείου να επιμένει μαζί τους ότι η εξέλιξη της έννοιας του Θεού από τον «Θεό του Ισραήλ», τον Θεό ενός λαού, στον χριστιανικό Θεό, την πεμπτουσία όλων των καλών, αντιπροσωπεύει πρόοδο;... Κι αυτός ο ίδιος τόσο αναιμικός, τόσο αδύναμος, τόσο παρακμιακός.... Ακόμη και οι αναιμικότεροι των αναιμικών έγιναν αφέντες του: Οι κύριοι μεταφυσικοί μας... Άπλωσαν τα δίχτυα τους γύρω του, κι αυτός, υπνωτισμένος απ' τις κινήσεις τους, κατάντησε αράχνη... Η χριστιανική αντίληψη του Θεού -ο Θεός ως Θεός των αρρώστων, ο Θεός ως αράχνη, ο Θεός ως πνεύμα- είναι μια από τις πιο διεφθαρμένες αντιλήψεις του Θεού που εμφανίστηκαν ποτέ στη γη. Ίσως να αντιπροσωπεύει το χαμηλότερο δείκτη της καθοδικής εξέλιξης των θεϊκών τύπων. Ο Θεός εκφυλίστηκε σε αντίθεση της ζωής, αντί να είναι η εξύμνηση της και το αιώνιο ΝΑΙ της! Ο Θεός ως κήρυξη πολέμου εναντίον της ζωής, εναντίον της φύσης, εναντίον της θέλησης για ζωή! Ο Θεός· η συνταγή για κάθε συκοφαντία «αυτού του κόσμου»... Ο Θεός· η θεοποίηση του μηδενός, η θέληση του μηδενός που εκφράζεται με άγια λόγια!...
Όταν ο Χριστιανισμός εγκατέλειψε το πρώτο του έδαφος, τα κατώτερα στρώματα, τον υπόκοσμο του αρχαίου κόσμου, όταν άρχισε να αναζητά τη δύναμη ανάμεσα σε βαρβαρικούς λαούς, δεν αντιμετώπιζε πια βαριεστημένους ανθρώπους, αλλά αποκτηνωμένους ανθρώπους, ανθρώπους ωμούς -δυνατούς αλλά χοντροκομμένους ανθρώπους... Ο Χριστιανισμός χρειαζόταν βαρβαρικές έννοιες και αξίες, για να γίνει κύριος των βαρβάρων· τέτοιες είναι η θυσία του πρωτότοκου, η πόση αίματος στη «Θεία Ευχαριστία», η περιφρόνηση προς το πνεύμα και τον πολιτισμό, το μαρτύριο σ' όλες τις μορφές του, σωματικό και πνευματικό και η μεγαλοπρέπεια της λατρείας...
Οι Εβραίοι είναι ο πιο περίεργος λαός της παγκόσμιας ιστορίας, γιατί στο ερώτημα «να υπάρχουν ή να μην υπάρχουν», διάλεξαν, μετά από μια ανησυχαστική προμελέτη, να υπάρχουν με οποιοδήποτε τίμημα. Τούτο το τίμημα ήταν η ριζική παραποίηση όλης της φύσης, όλης της φυσικότητας, όλης της πραγματικότητας, ολόκληρου του εσωτερικού και του εξωτερικού κόσμου. Οχυρώθηκαν εναντίον όλων των συνθηκών που επέτρεπαν ως τότε σ' έναν λαό να ζει· από τον εαυτό τους δημιούργησαν μια έννοια αντίθετη προς τις φυσικές συνθήκες· μετέτρεψαν τη θρησκεία, τη λατρεία, την ηθική, την ιστορία, την ψυχολογία, τη μια μετά την άλλη, σε ανεπανόρθωτες αντιθέσεις προς τις φυσικές τους αξίες. Συναντάμε το ίδιο φαινόμενο για μια ακόμη φορά και σε πολύ μεγαλύτερες αναλογίες. Μολαταύτα δεν είναι παρά ένα αντίγραφο: Η χριστιανική εκκλησία δεν μπορεί να εγείρει την παραμικρή αξίωση πρωτοτυπίας όταν συγκριθεί με τον «ιερό λαό». Γι' αυτόν τον λόγο οι Εβραίοι είναι ο πιο καταστροφικός λαός της παγκόσμιας ιστορίας: Με τη μετεπίδρασή τους έκαναν τόσο κίβδηλη την ανθρωπότητα, που ακόμη και σήμερα ο χριστιανός μπορεί να νιώθει αντιεβραίος χωρίς να συνειδητοποιεί ότι αυτός ο ίδιος είναι η έσχατη εβραϊκή συνέπεια... Από ψυχολογική άποψη ο ιουδαϊκός λαός είναι προικισμένος με την πιο σφριγηλή ζωτική ενέργεια. Όταν βρεθεί σε δυσκολότατες περιστάσεις παίρνει πρόθυμα το μέρος όλων των ενστίκτων της παρακμής, δείχνοντας μια εκπληκτική τάση για αυτοσυντήρηση. Κι αυτό δεν το κάνει επειδή κυριαρχείται απ' αυτά τα ένστικτα, αλλά επειδή μαντεύει την ύπαρξη μιας δύναμης εκεί, με την οποία θα μπορούσε κανείς να κυριαρχήσει στον κόσμο. Οι Εβραίοι είναι η αντίθεση όλων των παρακμιακών: Μπόρεσαν να παραστήσουν τους παρακμιακούς μέχρι σημείου αυταπάτης· μπόρεσαν, μ' ένα «non plus ultra» θεατρινίστικου ταλέντου, να μπουν στην κορυφή όλων των κινημάτων παρακμής (όπως ο Χριστιανισμός του Παύλου), ώστε να δημιουργήσουν κάτι ισχυρότερο από οποιοδήποτε καταφατικό μέρος της ζωής. Η παρακμή είναι μόνο μέσο για τον τύπο ανθρώπου του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού που θέλει να αποκτήσει δύναμη, τον ιερατικό τύπο. Τούτος ο τύπος ανθρώπου έχει ζωτικό ενδιαφέρον να κάνει άρρωστη την πραγματικότητα και να αναποδογυρίσει τις έννοιες του καλού και του κακού, του αληθινού και του ψεύτικου, έτσι ώστε να εκθέσει σε κίνδυνο τη ζωή και να συκοφαντήσει τον κόσμο... Η έννοια του Θεού γίνεται εργαλείο στα χέρια ιερέων ταραχοποιών, που ερμηνεύουν κάθε μορφή ευτυχίας ως ανταμοιβή, κάθε μορφή δυστυχίας ως τιμωρία για ανυπακοή στο Θεό, ως «αμαρτία». Επινοούν τον πιο ψευδολόγο τρόπο ερμηνείας, την υποτιθέμενη «ηθική τάξη», με την οποία αντιστρέφονται μια για πάντα οι φυσικές έννοιες του αίτιου και του αποτελέσματος...
Τί σημαίνει «ηθική τάξη»; Ό,τι υπάρχει, μια για πάντα· μια θέληση του Θεού που αποφασίζει τί πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει ο άνθρωπος· ότι η αξία ενός λαού, ενός ατόμου μετριέται ανάλογα με τον βαθμό με τον οποίο υπακούει στη θέληση του Θεού· ότι η θέληση του Θεού αποδεικνύεται κυρίαρχη στο πεπρωμένο ενός λαού ή ενός ατόμου, δηλαδή, τιμωρεί και ανταμείβει ανάλογα με το βαθμό υπακοής. Στη θέση του θλιβερού αυτού ψεύδους, η πραγματικότητα λέει: Ένα παρασιτικό είδος ανθρώπου, που ευδοκιμεί μόνο σε βάρος όλων των υγιεινών μορφών ζωής, ο ιερέας, κάνει κατάχρηση του ονόματος του Θεού: Ονομάζει «βασιλεία του Θεού» μια κατάσταση πραγμάτων όπου ο ιερέας είναι εκείνος που καθορίζει τις αξίες· ονομάζει «θέληση του Θεού» τα μέσα με τα οποία μπορεί να επιτευχθεί ή να διατηρηθεί μια τέτοια κατάσταση· με ψυχρό κυνισμό μετράει τους λαούς, τις εποχές, τα άτομα ανάλογα με το αν ευνόησαν ή αντιστάθηκαν στην επικυριαρχία των ιερέων. Πρέπει να τους δει κανείς επί το έργον: Στα χέρια των Εβραίων ιερέων, η μεγάλη εποχή στην ιστορία του Ισραήλ έγινε μια εποχή κατάπτωσης· η «Έξοδος», η μακρόχρονη δυστυχία, μετατράπηκε σε μια αιώνια τιμωρία για τη μεγάλη εποχή -μια εποχή, στην οποία ο ιερέας δεν ήταν ακόμη τίποτα. Ανάλογα με τις ανάγκες τους, οι ιερείς μετάτρεψαν τις ισχυρές, τις πολύ ελεύθερες μορφές της ιστορίας του Ισραήλ σε άθλια ανθρωπάκια και υποκριτές ή σε «άθεους»· απλούστευσαν την ψυχολογία κάθε μεγάλου γεγονότος ανάγοντας το στην ηλίθια φόρμουλα «υπακοή ή ανυπακοή στον Θεό»... Η «θέληση του Θεού» είχε ήδη αποκαλυφθεί στον Μωυσή.... Τί συνέβη; Με σοβαρότητα και σχολαστικότητα, ο ιερέας καθόρισε, μια για πάντα, τους μεγάλους και τους μικρούς φόρους που έπρεπε να εισπράττει (ας μη ξεχνάμε τα νοστιμότερα κομμάτια κρέατος, γιατί ο ιερέας είναι κρεοφάγος), καθόρισε τί θέλει να έχει, «ποιά είναι η θέληση του Θεού»... Απ' αυτή τη στιγμή, όλα τα πράγματα στη ζωή κανονίζονται με τέτοιο τρόπο, ώστε ο ιερέας γίνεται απαραίτητος παντού· σ' όλα τα φυσικά περιστατικά της ζωής, στη γέννηση, στον γάμο, στην αρρώστια, στον θάνατο, για να μη μιλήσουμε για τις «θυσίες» (το φαγητό)· εμφανίζεται το άγιο παράσιτο για να τα αλλοιώσει -στη γλώσσα του: Για να τα «ευλογήσει»...
Πρέπει να καταλάβουμε το εξής: Κάθε φυσική συνήθεια, κάθε φυσικός θεσμός (κράτος, δικονομία, γάμος, μέριμνα για τους άρρωστους και τους φτωχούς), κάθε αίτημα εμπνευσμένο από το ένστικτο της ζωής -κοντολογίς, καθετί που φέρει μέσα του την αξία του, χάνει την αξία του, γίνεται αντίθετο προς την αξία του από τον παρασιτισμό του ιερέα (ή της «ηθικής τάξης»). Τώρα αυτό απαιτεί μια επικύρωση εκ των υστέρων· είναι αναγκαία μια δύναμη που να μπορεί να προσκομίσει μια αξία· η δύναμη αυτή αρνείται ό,τι είναι φυσικό σ' αυτό δημιουργώντας ταυτόχρονα μια αξία.... Ο ιερέας υποτιμά, βεβηλώνει τη φύση· αυτό είναι το τίμημα της ύπαρξης του. Η ανυπακοή στο Θεό, δηλαδή στον ιερέα, στον «Νόμο», ονομάζεται τώρα «αμαρτία»· τα μέσα για «συμφιλίωση με τον Θεό» είναι μέσα που εγγυώνται ακόμη περισσότερο την πλήρη υποταγή στον ιερέα. Μόνο ο ιερέας «λυτρώνει»... Αν εξεταστούν από ψυχολογική άποψη, οι «αμαρτίες» γίνονται απαραίτητες σε κάθε κοινωνία οργανωμένη από ιερείς· αυτές είναι οι πραγματικές χειρολαβές της δύναμης· ο ιερέας ζει από τις αμαρτίες, του είναι απαραίτητο να «αμαρτάνει» ο κόσμος... Ύψιστη αρχή: «Ο Θεός συγχωρεί όσους μετανοούν» -μ' άλλα λόγια: Όσους υποτάσσονται στον ιερέα. Πάνω σε μια τέτοια κυριολεκτικά κίβδηλη βάση, όπου καθετί φυσικό, κάθε φυσική αξία, κάθε πραγματικότητα είχε εναντίον της τα βαθύτερα ένστικτα των κυρίαρχων τάξεων, αναπτύχθηκε ο Χριστιανισμός, μια μορφή θανάσιμης έχθρας εναντίον της πραγματικότητας που δεν έχει ξεπεραστεί ακόμη...
Η εποχή μας είναι περήφανη για την ιστορική της σημασία: Πώς μπόρεσε όμως να πιστέψει την ανοησία, ότι στο κατώφλι, στην αρχή του Χριστιανισμού βρίσκεται ο χοντροκομμένος μύθος του θαυματοποιού και του λυτρωτή -και ότι, καθετί πνευματικό και συμβολικό αντιπροσωπεύει μόνο μια μεταγενέστερη εξέλιξη; Αντίθετα, η ιστορία του Χριστιανισμού, αρχίζοντας από τον θάνατο πάνω στον σταυρό, είναι η ιστορία της παρανόησης ενός αρχέγονου συμβολισμού (η παρανόηση αυτή γινόταν, βαθμιαία, όλο και πιο χονδροειδής). Με κάθε διάδοση του Χριστιανισμού σ' όλο και πιο πλατειές, σ' όλο και πιο ακατέργαστες μάζες λαού, που όλο και λιγότερο καταλάβαιναν τις προϋποθέσεις στις οποίες χρωστούσε τη γέννησή του, έγινε αναγκαίος ο εκχυδαϊσμός, ο εκβαρβαρισμός του Χριστιανισμού. Ο Χριστιανισμός απορρόφησε δόγματα και ιεροτελεστίες όλων των υποχθόνιων λατρειών της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όπως και τον παραλογισμό κάθε είδους άρρωστης λογικής. Η μοίρα του Χριστιανισμού έχει σχέση με την ακόλουθη αναγκαιότητα: Η πίστη έπρεπε να γίνει αρρωστημένη, παρακατιανή και χυδαία, επειδή οι ανάγκες τις οποίες όφειλε να ικανοποιήσει ήταν αρρωστημένες, παρακατιανές και χυδαίες. Τέλος, η αρρωστημένη βαρβαρότητα αποκτά δύναμη μέσα στην Εκκλησία· στην Εκκλησία, αυτήν την μορφή θανάσιμης έχθρας προς κάθε ακεραιότητα, προς κάθε ανύψωση της ψυχής, προς κάθε πειθαρχία του πνεύματος, προς κάθε ειλικρινή και καταδεκτική ανθρωπιά...
Σ' αυτό το σημείο δεν μπορώ να πνίξω έναν αναστεναγμό. Υπάρχουν μέρες που με πιάνει ένα αίσθημα πιο μαύρο κι από την πιο μαύρη μελαγχολία -η περιφρόνηση των ανθρώπων... Κι εδώ αρχίζει η αηδία μου. Κοιτώ γύρω μου... Ούτε μια λέξη δεν απόμεινε απ' αυτό που άλλοτε λεγόταν «αλήθεια»· δεν μπορούμε πια να ανεχτούμε τον ιερέα που λέει, έστω και ψιθυριστά, τη λέξη «αλήθεια». Αν έχουμε ακόμη την ελάχιστη αξίωση για ακεραιότητα, πρέπει να ξέρουμε σήμερα ότι ένας θεολόγος, ένας ιερέας, ένας πάπας, όχι απλώς σφάλλει σε κάθε φράση που λέει, αλλά και ψεύδεται· ότι δεν είναι πια σε θέση να ψεύδεται από «αθωότητα» ή «άγνοια». Ο ιερέας ξέρει εξίσου καλά με οποιονδήποτε άλλον ότι δεν υπάρχει κανένας «Θεός», καμμιά «αμαρτία», κανένας «Λυτρωτής»· ξέρει ότι η «ελεύθερη βούληση», η «ηθική τάξη» είναι ψέματα. Η σοβαρότητα, η βαθιά πνευματική υπερνίκηση του εαυτού, δεν επιτρέπει πια σε κανέναν να μην το ξέρει αυτό.... Όλες οι έννοιες της Εκκλησίας έχουν αναγνωριστεί τί είναι: Είναι η πιο κακοήθης πλαστογραφία, που έχει ως σκοπό την υποτίμηση της φύσης και των φυσικών αξιών. Ο ίδιος ο ιερέας έχει αναγνωριστεί τί είναι: To πιο επικίνδυνο είδος παρασίτου, η αληθινή δηλητηριώδης αράχνη της ζωής...
Ο Χριστιανισμός οφείλει τους θριάμβους του στο άθλιο λιβάνισμα της προσωπικής κενοδοξίας. Μ' αυτό προσέλκυσε όλους τους αποτυχημένους, όλους τους πρόθυμους για εξέγερση, όλους τους απόκληρους, τα αποβράσματα και τα σκουπίδια της ανθρωπότητας. Η «σωτηρία της ψυχής» -ή μ' άλλα λόγια: «Ο κόσμος στρέφεται γύρω μου». Το δηλητήριο του δόγματος των «ίσων δικαιωμάτων για όλους» διασκορπίστηκε κυρίως από τον Χριστιανισμό. 0 Χριστιανισμός κήρυξε πόλεμο μέχρι θανάτου εναντίον κάθε έννοιας σεβασμού και αίσθησης της απόστασης μεταξύ ανθρώπου και ανθρώπου, δηλαδή, εναντίον της προϋπόθεσης για κάθε ανύψωση, για κάθε ανάπτυξη του πολιτισμού, κινούμενος από τα χειρότερα ένστικτα· από το μίσος των μαζών έφτιαξε το κύριο όπλο του εναντίον μας, εναντίον καθετί ευγενικού, χαρούμενου, υψηλόφρονος που υπάρχει πάνω στη γη, εναντίον της ευτυχίας μας στη γη.... Η «αθανασία» που παραχωρήθηκε σε κάθε Πέτρο και Παύλο ήταν μέχρι τώρα η πιο μεγάλη, η πιο μοχθηρή απόπειρα δολοφονίας της ευγενούς ανθρωπότητας...
Πρέπει κανείς να διαβάσει τα ευαγγέλια σαν βιβλία εκμαύλισης μέσω της ηθικής. Αυτοί οι τιποτένιοι άνθρωποι κρατούν την ηθική για τον εαυτό τους —ξέρουν τα πάντα για την Ηθική! Με την ηθική είναι ευκολότερο να σέρνεις απ' τη μύτη την ανθρωπότητα! Στην πραγματικότητα, η πιο συνειδητή έπαρση, που οφείλεται στο ότι νιώθεις εκλεκτός, παίζει εδώ τον ρόλο της μετριοφροσύνης: Έχεις τοποθετήσει μια για πάντα τον εαυτό σου, την «κοινότητα», το «καλό και το δίκιο», από τη μια μεριά, από τη μεριά της «αλήθειας» -και τα υπόλοιπα, τον «κόσμο», από την άλλη... Αυτό ήταν το πιο ολέθριο είδος μεγαλομανίας που υπήρξε ποτέ στη γη: Μικρά εξαμβλώματα υποκριτών και ψευτών άρχισαν να προβάλουν δικαιώματα ιδιοκτησίας των εννοιών του Θεού, της αλήθειας, του φωτός, του πνεύματος, της αγάπης, της σοφίας, της ζωής -λες κι αυτές οι ιδέες ήταν συνώνυμες μ' αυτούς, λες και προοριζόταν να δηλώσουν την απόσταση τους από τον «κόσμο». Μικροί εξαίσιοι Εβραίοι, ώριμοι για εισαγωγή σε κάθε λογής τρελάδικο, μεταμόρφωσαν τις αξίες όπως αυτοί ήθελαν, λες και ο χριστιανός ήταν το νόημα, το αλάτι, το μέτρο και η έσχατη κρίση για όλα τα πράγματα... Η καταστροφή μπόρεσε να γίνει επειδή υπήρχε ήδη σ' αυτόν τον κόσμο ένα συναφές, φυλετικά συναφές, είδος μεγαλομανίας: Το ιουδαϊκό. Μόλις άνοιξε το χάσμα ανάμεσα στους Εβραίους και τους εβραϊκής καταγωγής χριστιανούς, δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα στους τελευταίους παρά να χρησιμοποιήσουν, εναντίον των ίδιων των Εβραίων, τις ίδιες μεθόδους αυτοσυντήρησης που τους συνιστούσε το ιουδαϊκό ένστικτο, ενώ οι Εβραίοι τις είχαν χρησιμοποιήσει μέχρι τότε μόνο εναντίον καθετί μη ιουδαϊκού. Ο χριστιανός είναι απλώς ένας Εβραίος με πιο «φιλελεύθερες» πεποιθήσεις...
Πρέπει κανείς να φοράει γάντια όταν διαβάζει την Καινή Διαθήκη. Η γειτνίαση με τόση ακαθαρσία σχεδόν μας υποχρεώνει να το κάνουμε αυτό... Μάταια έψαξα σ' όλη την Καινή Διαθήκη να διακρίνω ένα μονάχα συμπαθητικό χαρακτηριστικό. Σ' αυτήν δεν υπάρχει τίποτε ελεύθερο, καλό, ντόμπρο, έντιμο. Η ανθρωπιά δεν είχε κάνει εδώ την πρώτη της αρχή· τα ένστικτα της καθαρότητας λείπουν. Υπάρχουν μόνο κακά ένστικτα στην Καινή Διαθήκη, αλλά δεν υπάρχει το θάρρος παραδοχής της ύπαρξης των κακών αυτών ενστίκτων. Όλα μέσα της είναι δειλία, κλείσιμο των ματιών και αυταπάτη. Κάθε βιβλίο γίνεται καθαρό από τη στιγμή που θα διαβάσει κανείς την Καινή Διαθήκη... Κάθε λέξη στο στόμα ενός «πρώτου χριστιανού» είναι ψέμα· κάθε πράξη που κάνει είναι δολιότητα του ενστίκτου· όλες οι αξίες του, όλοι οι σκοποί του είναι επιβλαβείς... Αλλά όποιον μισεί, ό,τι μισεί, αυτό έχει αξία... Ο χριστιανός, ο ιερέας-χριστιανός ιδιαίτερα, είναι ένα κριτήριο αξιών. Είναι ανάγκη να προσθέσω ότι σ' ολόκληρη την Καινή Διαθήκη υπάρχει μία μόνο μορφή που απαιτεί σεβασμό; Ο Πιλάτος, ο Ρωμαίος κυβερνήτης. Δεν μπορούσε να πείσει τον εαυτό του να πάρει στα σοβαρά μια φιλονικία μεταξύ Εβραίων. Ένας Εβραίος περισσότερο ή λιγότερο τί σημασία έχει;... Η ευγενής περιφρόνηση ενός Ρωμαίου, που αντιμετώπισε μια αδιάντροπη κατάχρηση της λέξης «αλήθεια», και πλούτισε την Καινή Διαθήκη με τη μόνο λέξη που έχει αξία· μια λέξη που αποτελεί κριτική, και μάλιστα εκμηδένιση της Καινής Διαθήκης: «Τί είναι αλήθεια;».
Το ότι δεν βρίσκουμε Θεό -ούτε στην ιστορία, ούτε στην φύση, ούτε πίσω απ' τη φύση- δεν είναι αυτό που μας διαφοροποιεί. Αυτό που μας διαφοροποιεί είναι το ότι αντιλαμβανόμαστε αυτό που τιμήθηκε ως Θεός όχι ως θεϊκό, αλλά ως άθλιο, παράλογο, βλαβερό· όχι ως απλό λάθος αλλά ως έγκλημα εναντίον της ζωής... Αρνούμαστε τον Θεό ως Θεό... Αν κανείς μας αποδείκνυε την ύπαρξη αυτού του Θεού των χριστιανών, θα είμασταν ακόμη λιγότερο ικανοί να πιστέψουμε σ' αυτόν... Μια θρησκεία όπως ο Χριστιανισμός, που δεν εφάπτεται με την πραγματικότητα σε κανένα σημείο, που καταρρέει όταν η πραγματικότητα αποκτήσει τα δικαιώματα της σ' ένα μόνο σημείο, είναι υποχρεωμένη να είναι θανάσιμη εχθρός της «σοφίας αυτού του κόσμου», δηλαδή της επιστήμης. Ο Χριστιανισμός εγκρίνει όλα τα μέσα με τα οποία η πειθαρχία του πνεύματος, η καθαρότητα και η αυστηρότητα στα συνειδησιακά ζητήματα του πνεύματος, η ευγενής αταραξία και ελευθερία του πνεύματος μπορούν να δηλητηριαστούν, να συκοφαντηθούν, να αποκτήσουν κακή φήμη. Η «πίστη» ως προσταγή είναι η αρνησηκυρία εναντίον της επιστήμης -στην πρακτική, το ψέμα με οποιοδήποτε τίμημα. Ο Παύλος κατάλαβε ότι το ψέμα —η «πίστη»- ήταν απαραίτητο· αργότερα, η Εκκλησία κατάλαβε με την σειρά της τον Παύλο. Ο «Θεός» τον οποίο επινόησε ο Παύλος, ένας Θεός που καταστρέφει τη σοφία του κόσμου (ειδικά, τη φιλολογία και την ιατρική, τις δύο μεγάλες αντιπάλους κάθε δεισιδαιμονίας), είναι, στην πραγματικότητα, η ανυποχώρητη απόφαση του Παύλου να κάνει το εξής: Να δώσει το όνομα του Θεού στη δική του θέληση: «Thora», που είναι κάτι απόλυτα ιουδαϊκό. Ο Παύλος θέλει να συντρίψει τη σοφία του κόσμου. Εχθροί του είναι οι καλοί Αλεξανδρινοί φιλόλογοι και γιατροί -αυτούς πολεμά. Πράγματι, δεν μπορεί κανείς να είναι φιλόλογος ή γιατρός χωρίς να είναι την ίδια στιγμή αντιχριστιανός. Διότι ένας φιλόλογος βλέπει πίσω από τα «ιερά βιβλία»· ένας γιατρός, πίσω από τη φυσιολογική αχρειότητα του τυπικού χριστιανού. Ο γιατρός λέει «ανίατη περίπτωση»· ο φιλόλογος, «απατεωνιά».
Έχει κατανοηθεί πραγματικά η περίφημη ιστορία που βρίσκεται στην αρχή της Βίβλου -η ιστορία του διαβολεμένου φόβου του Θεού για την επιστήμη δεν κατανοήθηκε... Ο άνθρωπος είχε γίνει το μεγαλύτερο λάθος του· ο Θεός είχε δημιουργήσει έναν ανταγωνιστή· η επιστήμη σε κάνει ίσον με τον Θεό· όταν την αγκαλιάσει ο άνθρωπος παίρνουν τέλος οι ιερείς και οι Θεοί. Ηθικό δίδαγμα: Η επιστήμη είναι το απαγορευμένο καθ' εαυτό· μόνο αυτή είναι απαγορευμένη. Η επιστήμη είναι το πρώτο αμάρτημα, το σπέρμα κάθε αμαρτίας, το προπατορικό αμάρτημα. Αυτά τα λόγια αποτελούν την ηθική. «Οφείλεις να μη γνωρίζεις» -τα υπόλοιπα έπονται... Ο άνθρωπος δεν πρέπει να σκέφτεται. Κι έτσι ο «κατ' εξοχήν ιερέας» επινοεί την ένδεια, τον θάνατο, τον θανάσιμο κίνδυνο της εγκυμοσύνης, κάθε είδος αθλιότητας, τα γηρατειά, τους μπελάδες, και, κυρίως, την αρρώστια· όλα τα μέσα για τον πόλεμο κατά της επιστήμης. Η ένδεια δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να σκέφτεται... Και όμως -τί τρομερό!- το έργο της γνώσης υψώνεται τεράστιο, ταράζει τον ουρανό, σκορπάει σκοτάδι πάνω στους θεούς. Τί πρέπει να γίνει τώρα; Ο παλιός Θεός επινοεί τον πόλεμο, διαιρεί τους λαούς, τα κανονίζει έτσι ώστε οι άνθρωποι να εκμηδενίζουν ο ένας τον άλλο (οι ιερείς χρειάζονταν πάντα τον πόλεμο...). Ο πόλεμος είναι, μεταξύ άλλων, και χαλαστής της επιστήμης! Απίστευτο! Η γνώση, η απελευθέρωση από τον ιερέα, συνεχίζει να αναπτύσσεται παρά τους πολέμους. Και ο παλιός Θεός παίρνει μια τελευταία απόφαση: «Ο άνθρωπος έχει γίνει επιστημονικός· δεν υπάρχει άλλη λύση, πρέπει να πνιγεί!»...
Η αρχή της Βίβλου περιέχει ολόκληρη την ψυχολογία του ιερέα. Ο ιερέας ξέρει μόνο έναν μεγάλο κίνδυνο: Την επιστήμη, την υγιή σύλληψη του αιτίου και του αποτελέσματος. Η επιστήμη όμως δεν ευδοκιμεί γενικά παρά μόνο κάτω από συνθήκες ευτυχίας· πρέπει να υπάρχει ένα πλεόνασμα χρόνου και πνεύματος, για γίνει εφικτή η «γνώση»... «Επομένως, ο άνθρωπος πρέπει να γίνει δυστυχισμένος» -αυτή ήταν η λογική του ιερέα σε όλες τις εποχές. Μαντεύει κανείς τώρα τί εισήχθηκε, σύμφωνα μ' αυτή τη λογική, για πρώτη φορά στον κόσμο: Η «αμαρτία»... Η έννοια της ενοχής και της τιμωρίας, ολόκληρη η «ηθική τάξη», επινοήθηκε εναντίον της επιστήμης, ενάντιον της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τον ιερέα.... Ο άνθρωπος δεν πρέπει να κοιτά έξω, δεν πρέπει να κοιτά μέσα στον εαυτό του· δεν πρέπει να κοιτά τα πράγματα με εξυπνάδα και προσοχή, για να μάθει, δεν πρέπει να κοιτά καθόλου· πρέπει να υπόφερει.... Και πρέπει να υποφέρει με τέτοιο τρόπο ώστε να χρειάζεται πάντα τον ιερέα. Κάτω οι γιατροί! Ένας «σωτήρας» χρειάζεται. Η έννοια της ενοχής και της τιμωρίας, μαζί με το δόγμα της «χάρης», της «λύτρωσης», της «άφεσης» -ψέματα πέρα για πέρα, χωρίς καμιά ψυχολογική πραγματικότητα- επινοήθηκαν για να καταστρέψουν στον άνθρωπο την έννοια των αιτίων· είναι απόπειρα δολοφονίας κατά του αιτίου και του αποτελέσματος! Και δεν είναι μια απόπειρα δολοφονίας με το χέρι, με το μαχαίρι, με την ειλικρίνεια στο μίσος και στην αγάπη! Έχουν γεννηθεί από τα πιο δειλά, τα πιο πονηρά, τα πιο ταπεινά ένστικτα. Απόπειρες ιερέων! Απόπειρες παρασίτων! Βαμπιρισμός ωχρών, υποχθόνιων αιματορουφηχτρών!... Όταν οι φυσικές συνέπειες μιας πράξης δεν είναι πια «φυσικές», αλλά θεωρούνται ότι προκαλούνται από τα εννοιακά φαντάσματα της δεισιδαιμονίας, από τον «Θεό», από τα «πνεύματα», από τις «ψυχές», σαν να ήταν απλώς «ηθικές» συνέπειες, σαν να ήταν ανταμοιβή, τιμωρία, νύξη, μέσα εκπαίδευσης, τότε έχει καταστραφεί η προϋπόθεση της γνώσης, τότε έχει διαπραχθεί το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Για να το πούμε μια φορά ακόμη, η αμαρτία, αυτή η κατ' εξοχήν μορφή αυτοβεβήλωσης του ανθρώπου, επινοήθηκε για να κάνει αδύνατη την επιστήμη, την πνευματική καλλιέργεια, κάθε ανύψωση και ευγένεια του ανθρώπου· ο ιερέας κυριαρχεί μέσω της επινόησης της αμαρτίας...
Στο σημείο αυτό δεν μπορώ να μη κάνω μια ψυχολογία της «πίστης» και των «πιστών» -για να ωφελήσω ακριβώς αυτούς τους τελευταίους. Αν σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν πόσο ανάρμοστο είναι να «πιστεύει» κανείς, που δεν ξέρουν ότι η πίστη είναι σημάδι παρακμής, θρυμματισμένης θέλησης για ζωή, αύριο κιόλας θα το μάθουν. Η φωνή μου αγγίζει ακόμη κι αυτούς που δεν ακούν καλά. Αν δεν κάνω λάθος, φαίνεται πως, μεταξύ των χριστιανών, υπάρχει ένα κριτήριο της αλήθειας που λέγεται η «απόδειξη της ισχύος». «Η πίστη κάνει τους ανθρώπους μακάριους: Άρα είναι αληθής». Εδώ θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει το επιχείρημα ότι το φτιάξιμο μακαρίων ανθρώπων δεν αποδεικνύεται· απλώς το υπόσχονται. Η μακαριότητα έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση την «πίστη»· γίνεται κανείς μακάριος επειδή πιστεύει... Πώς όμως μπορεί να αποδειχτεί αυτό που υπόσχεται ο ιερέας στον πιστό, κάτι που συμβαίνει σ' ένα «επέκεινα» που δεν μπορεί να υποβληθεί σε κανέναν έλεγχο; Η υποτιθέμενη «απόδειξη της ισχύος» δεν είναι λοιπόν κατά βάθος παρά μια ακόμη πίστη, συγκεκριμένα, η πίστη ότι το αποτέλεσμα που περιμένει κανείς από την πίστη θα έρθει οπωσδήποτε. Με μια φράση: «Πιστεύω ότι η πίστη κάνει τους ανθρώπους μακάριους άρα είναι αληθής». Αλλά έτσι φτάνουμε κιόλας στο τέλος. Αυτό το «άρα» είναι ο ίδιος ο παραλογισμός μεταμορφωμένος σε κριτήριο της αλήθειας. Ας δεχτούμε όμως, με κάποια επιείκεια, ότι υπάρχει η απόδειξη ότι η πίστη κάνει τους ανθρώπους μακάριους (όχι απλώς η επιθυμία, ούτε η απλή υπόσχεση από το κάπως ύποπτο στόμα ενός ιερέα). Θα μπορούσε η μακαριότητα -ή, για να χρησιμοποιήσουμε έναν πιο τεχνικό όρο, η ευχαρίστηση- να είναι ποτέ απόδειξη της αλήθειας; Κάτι τέτοιο απέχει τόσο πολύ από την πραγματικότητα που μας παρέχει σχεδόν την απόδειξη του αντιθέτου, ιδίως όταν ανακατεύονται στη συζήτηση γύρω από το ερώτημα «τί είναι αληθινό;» αισθήματα ευχαρίστησης. Η απόδειξη της «ευχαρίστησης» είναι μια απόδειξη «ευχαρίστησης», τίποτε άλλο...
Μια σύντομη επίσκεψη σ' ένα φρενοκομείο δίνει μια αναμφισβήτητη απόδειξη για το ότι η πίστη κάνει τους ανθρώπους μακάριους μόνο σ' ορισμένες περιστάσεις· για το ότι η μακαριότητα δεν μετατρέπει μια παγιωμένη ιδέα σε αληθή ιδέα, και για το ότι η πίστη δεν κινεί βουνά, αλλά υψώνει βουνά εκεί που δεν υπάρχουν. Σίγουρα η επίσκεψη αυτή δεν θα έπειθε έναν ιερέα· γιατί αυτός δεν δέχεται, από ένστικτο, ότι η αρρώστια είναι αρρώστια, ότι το φρενοκομείο είναι φρενοκομείο. Ο Χριστιανισμός χρειάζεται την αρρώστια όπως ο αρχαίος Ελληνισμός χρειάζεται μια υπεραφθονία υγείας. Να κάνεις τους ανθρώπους άρρωστους· αυτός είναι ο αληθινός κρυφός σκοπός ολόκληρου του συστήματος των λυτρωτικών μεθόδων της Εκκλησίας. Και η Εκκλησία η ίδια, δεν είναι το καθολικό φρενοκομείο ως έσχατο ιδεώδες; Η γη ολόκληρη ένα φρενοκομείο; Ο θρήσκος άνθρωπος, έτσι όπως τον θέλει η εκκλησία, είναι ένας τυπικός παρακμιακός· η στιγμή, κατά την οποία μια θρησκευτική κρίση καταλαμβάνει έναν λαό, σφραγίζεται πάντα από μια επιδημία νευρικών παθήσεων· ο «εσωτερικός κόσμος» μοιάζει με τον «εσωτερικό κόσμο» του υπερδιεγερμένου και εξαντλημένου· οι «ανώτερες καταστάσεις», που τοποθετήθηκαν από την Εκκλησία πάνω από την ανθρωπότητα ως οι αξίες όλων των αξιών, είναι επιληπτοειδείς μορφές· μόνο τρελοί και αγύρτες ανακηρύχτηκαν άγιοι από την Εκκλησία «in maiorem dei honorem» (εις δόξαν Θεού)... Κανείς δεν είναι ελεύθερος να γίνει χριστιανός· κανείς δεν προσηλυτίζεται στον Χριστιανισμό -πρέπει να είναι αρκετά άρρωστος για κάτι τέτοιο... Εμείς οι άλλοι που έχουμε το θάρρος να είμαστε υγιείς και να εκφράζουμε την περιφρόνησή μας, πόσο πρέπει να περιφρονούμε μια θρησκεία που διδάσκει στους ανθρώπους πώς να παρεξηγούν το σώμα· που δεν θέλει να εξαλειφτούν οι δεισιδαιμονίες από τις ψυχές· που μετατρέπει την ανεπαρκή τροφή σε κάτι «αξιόλογο»· που πολεμά την υγεία σαν να 'ναι εχθρός, διάβολος, πειρασμός· που φαντάζεται ότι μπορεί κανείς να μεταφέρει μια «τέλεια ψυχή» μέσα στο λείψανο του σώματος, και που βρίσκει, κατά συνέπεια, απαραίτητη τη δημιουργία μιας νέας αντίληψης για την τελειότητα -ένα ωχρό, αρρωστιάρικο, ηλίθια φανατικό ον, την λεγόμενη «αγιότητα». Η αγιότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια σειρά συμπτωμάτων ενός εκπτωχευμένου, νευρικά διαλυμένου, αθεράπευτα φθαρμένου σώματος... Το χριστιανικό κίνημα, ως ευρωπαϊκό κίνημα, ήταν από την αρχή ένα συλλογικό κίνημα των κάθε λογής ανίκανων και άχρηστων στοιχείων (αυτών που ζητούσαν να αποκτήσουν δύναμη μέσω του Χριστιανισμού). Δεν εκφράζει την κατάπτωση μιας φυλής, αλλά είναι ένα άθροισμα και μια συγκέντρωση μορφών παρακμής που έρχονταν από παντού και αναζητούσαν η μια την άλλη. Ο Χριστιανισμός δεν είναι, όπως πιστεύουν πολλοί, αποτέλεσμα της σήψης της αρχαιότητας, της ευγενούς αρχαιότητας. Η επιστημονική ηλιθιότητα που υποστηρίζει τέτοιες ιδέες ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τη βιαιότητα που θα της άξιζε... Ο Χριστιανισμός είναι η έχθρα του άρρωστου ενστίκτου που στρέφεται εναντίον του υγιούς, εναντίον της υγείας της ίδιας. Καθετί καλοφτιαγμένο, περήφανο, εξαίσιο, η ομορφιά πριν απ' όλα, του κάνει κακό στα μάτια και στα αυτιά... Ο Χριστιανισμός ήταν η μεγαλύτερη συμφορά της ανθρωπότητας ως τώρα.
Ο Χριστιανισμός είναι επίσης αντίθετος προς κάθε πνευματική ευρωστία· χριστιανικός Λόγος είναι μόνο ο άρρωστος Λόγος. Ο Χριστιανισμός συμμαχεί με καθετί ηλίθιο, ξεστομίζει κατάρες εναντίον του πνεύματος, εναντίον της ανωτερότητας του υγιούς πνεύματος. Επειδή η αρρώστια ανήκει στην ουσία του Χριστιανισμού, η τυπική χριστιανική κατάσταση, η «πίστη», πρέπει να είναι επίσης μια μορφή αρρώστιας, και κάθε ευθύς, έντιμος, επιστημονικός δρόμος προς την αλήθεια απορρίπτεται από την Εκκλησία επειδή θεωρείται απαγορευμένος δρόμος. Ακόμη και η αμφιβολία είναι αμάρτημα... Η παντελής έλλειψη ψυχολογικής καθαρότητας στον ιερέα -την οποία προδίδουν τα μάτια του- είναι μια συνέπεια της παρακμής. Αρκεί να παρατηρήσει κανείς υστερικές γυναίκες και ραχητικά παιδιά για να καταλάβει, ότι η ενστικτώδης δολιότητα, η ηδονή να λες ψέματα μόνο για να τα πεις, και η ανικανότητα να κοιτάς τους άλλους κατάματα και να περπατάς ίσια, είναι έκφραση της παρακμής. Η «πίστη» σημαίνει «δεν-θέλω-να-μάθω» τί είναι αληθινό. Ο ιερέας των δύο φύλων, είναι ψεύτης ακριβώς επειδή είναι άρρωστος· το ένστικτό του απαιτεί να μη παραχωρηθούν ποτέ στην αλήθεια τα δικαιώματα της. «Ό,τι προκαλεί αρρώστια είναι καλό· ό,τι βγαίνει μέσα από την πληρότητα, από την αφθονία, από τη δύναμη, είναι κακό» -έτσι σκέφτεται ο πιστός. Μπορώ να καταλάβω αμέσως αν κάποιος είναι προορισμένος για θεολόγος από το αν δεν έχει άλλη εκλογή παρά να πει ψέματα. Ένα άλλο διακριτικό σημείο του θεολόγου είναι η ανικανότητα του για φιλολογία. Αυτό που εννοείται εδώ με τη λέξη φιλολογία είναι η τέχνη να διαβάζεις καλά, να μπορείς να ξεχωρίζεις τα γεγονότα, χωρίς να τα παραποιείς με ερμηνείες, χωρίς να χάνεις την προσοχή, την υπομονή και τη λεπτότητα στην προσπάθεια σου να τα κατανοήσεις... Ο τρόπος με τον οποίο ένας θεολόγος ερμηνεύει, στο Βερολίνο ή στη Ρώμη, έναν «στίχο της Αγίας Γραφής» ή ένα γεγονός -λόγου χάρη μια νίκη των στρατευμένων της πατρίδας κάτω από το φως των «Ψαλμών» του Δαβίδ- είναι πάντα τόσο θρασύς που κάνει έξω φρενών τον φιλόλογο...
Η ανάγκη για πίστη, για κάποιο είδος ανεπιφύλακτου «Ναι» ή «Όχι», είναι μια ανάγκη που γεννιέται από την αδυναμία. Ο άνθρωπος της πίστης, ο «πιστός» κάθε είδους, είναι αναγκαστικά ένας εξαρτώμενος άνθρωπος· ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να βάλει τον εαυτό ως σκοπό, ένας άνθρωπος που δεν μπορεί καθόλου να βάλει κάποιον σκοπό από μόνος του. Ο «πιστός» δεν ανήκει στον εαυτό του, μπορεί μόνο να είναι ένα μέσο, πρέπει να χρησιμοποιείται, έχει ανάγκη να υπάρχει κάποιος που να τον χρησιμοποιεί. Το ένστικτό του αποδίδει τη μεγαλύτερη τιμή σε μια ηθική αποκήρυξης του εαυτού του· όλα τον πείθουν να ακολουθήσει αυτήν την πορεία: Η σύνεση του, η πείρα του, η κενοδοξία του. Κάθε είδος πίστης είναι μια έκφραση αυτοαποκήρυξης, αυτοαποξένωσης... Ο πιστός δεν είναι ελεύθερος να έχει επίγνωση των ερωτημάτων του «αληθούς» και του «αναληθούς»· η ακεραιότητα θα ήταν στην περίπτωση αυτή καταστροφή του. Η παθολογική εξάρτηση της οπτικής τους, μετατρέπει τους πιστούς σε φανατικούς...
Καταδικάζω τον Χριστιανισμό. Εγείρω εναντίον του Χριστιανισμού τη δριμύτερη κατηγορία που δέχτηκε ποτέ. Είναι για μένα η πιο μεγάλη διαφθορά που μπορεί να διανοηθεί το ανθρώπινο μυαλό. Ήθελε να είναι η πιο μεγάλη διαφθορά που μπορεί να φανταστεί κανείς. Η χριστιανική εκκλησία δεν άφησε τίποτε άθικτο με τη διαφθορά της· μετάτρεψε κάθε αξία σε μη αξία, κάθε αλήθεια σε ψέμα, κάθε ακεραιότητα σε ποταπότητα της ψυχής. Ας τολμήσει κανείς να μου μιλήσει για τα «ανθρωπιστικά» της αγαθά! Η εξάλειψη μιας συμφοράς ήταν αντίθετη προς τη βαθιά χρησιμοθηρία της· ζούσε από τη συμφορά, δημιουργούσε τη συμφορά για να διαιωνίσει τον εαυτό της... Το σαράκι της αμαρτίας, για παράδειγμα· αυτήν την συμφορά έδωσε πρώτα πρώτα η εκκλησία στην ανθρωπότητα! Η «ισότητα ψυχών μπροστά στον Θεό», αυτή η ψευτιά, αυτό το πρόσχημα για το μίσος όλων των αποβρασμάτων, αυτή η εκρηκτική ύλη μιας έννοιας που κατάληξε να γίνει επανάσταση, σύγχρονη ιδέα, και η αρχή της παρακμής ολόκληρης της τάξης της κοινωνίας, είναι χριστιανικός δυναμίτης... Τα «ανθρωπιστικά» αγαθά του Χριστιανισμού! Να δημιουργείς μεσ' από την «humanitas» (την ιδιότητα να είσαι άνθρωπος) μια αυτοαντίφαση, μια τέχνη αυτοβεβήλωσης, μια θέληση για ψέματα με οποιοδήποτε τίμημα, μια αποστροφή, μια περιφρόνηση για όλα τα καλά και τίμια ένστικτα! Αυτά είναι μερικά από τα αγαθά του Χριστιανισμού! Ο παρασιτισμός, η μοναδική πρακτική της Εκκλησίας, που ρουφάει, με το ιδανικό της αναιμικότητας, της «αγιότητας», όλο το αίμα, όλη την αγάπη, όλη την ελπίδα για ζωή· το επέκεινα, ως θέληση για άρνηση κάθε πραγματικότητας· ο σταυρός, ως αναγνωριστικό σημάδι για την πιο υποχθόνια συνωμοσία που υπήρξε ποτέ εναντίον της υγείας, της ομορφιάς, ο,τιδήποτε καλοφτιαγμένου, εναντίον του θάρρους, του πνεύματος, της καλοσύνης της ψυχής, εναντίον της ίδιας της ζωής...
Θέλω να γράψω σ' όλους τους τοίχους, όπου υπάρχουν τοίχοι, αυτήν την αιώνια κατηγορία εναντίον του Χριστιανισμού· έχω γράμματα για να κάνω ακόμη και τους τυφλούς να δουν... Ονομάζω τον Χριστιανισμό μοναδική μεγάλη μάστιγα, μοναδική μεγάλη εσωτερική διαφθορά, μοναδικό μεγάλο ένστικτο εκδίκησης, που δεν βρίσκει μέσο αρκετά δηλητηριώδες, αρκετά ύπουλο, αρκετά υποχθόνιο, αρκετά ποταπό. Τον ονομάζω μοναδικό και αθάνατο στίγμα της ανθρωπότητας... Και ο χρόνος μετριέται από την καταραμένη μέρα από την οποία άρχισε τούτη η συμφορά -από την πρώτη μέρα του Χριστιανισμού! Γιατί να μη τον μετρούμε από την τελευταία μέρα του Χριστιανισμού; Γιατί όχι από σήμερα; Επαναξιολόγηση όλων των αξιών!
Πηγή: Αποσπάσματα από το βιβλίο «Αντιχριστιανός» του Γερμανού φιλόσοφου Φρίντριχ Νίτσε